นานมาแล้ว..สมัยที่โลกยังมีพระจันทร์ 2 ดวง  
มีดวงจันทร์ดวงหนึ่งเป็นผู้หญิงกับอีกดวงหนึ่งเป็นผู้ชาย  
และดวงจันทร์ทั้งสองดวงนี้ ต่างก็รักกันมาก  
  
ดวงจันทร์ทั้งสองไม่เคยแยกห่างจากกัน  
ทุกๆ คืนเมื่อมองไปบนฟ้า  
จะเห็นดวงจันทร์ทั้งคู่อยู่เคียงข้างกันเสมอ  
  
แต่แล้ววันหนึ่ง ดวงจันทร์ผู้หญิงได้ไปพบกับดวงอาทิตย์  
ทำให้ดวงจันทร์ผู้หญิงหลงใหลในแสงเจิดจ้าของดวงอาทิตย์  
จนเลื่อนตัวตามดวงอาทิตย์ไปทีละน้อย ทีละน้อย  
และก็แยกมาจากดวงจันทร์อีกดวงหนึ่งในที่สุด...  
  
เมื่อค่ำคืนมาถึง จึงมีดวงจันทร์ผู้ชายเหลืออยู่ เพียงดวงเดียว  
ส่วนดวงจันทร์ผู้ชายก็ได้แต่ตามหาดวงจันทร์ผู้หญิงไปทุกหนทุกแห่ง  
คืนแล้วคืนเล่า วันเวลาล่วงผ่านไป  
  
แต่ดวงจันทร์ผู้ชายก็ไม่สามารถหาดวงจันทร์ผู้หญิงได้พบ.  
ด้วยความคิดถึง และอยากพบดวงจันทร์ผู้หญิงให้เร็วที่สุด  
  
ทำให้ดวงจันทร์ผู้ชายคิดว่า "หากเรามัวแต่ตามหาอยู่อย่างนี้ คงไม่ได้เจอแน่ๆ"  
จึงตัดสินใจ.. ระเบิดตัวเอง เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ไปทั่วทั้งจักรวาล  
เพื่อให้ชิ้นส่วนแต่ละชิ้น ออกตามหาดวงจันทร์อีกดวงหนึ่งนั้น  
  
เมื่อเวลาผ่านไป ทำให้ดวงจันทร์ผู้หญิง ได้เห็นถึงความจริงว่า  
แม้ดวงอาทิตย์จะส่องแสงเจิดจ้า สวยงามสักปานใด  
แต่ดวงอาทิตย์ก็มิได้ส่องแสงเจิดจ้า แต่เพียงเธอเท่านั้น  
ยังส่องแสงไปยังดาวดวงอื่นๆ อีกมากมาย  
  
  
ดวงจันทร์ผู้หญิงจึงกลับมาหาดวงจันทร์ผู้ชายอีกครั้ง.  
แต่หาเท่าไรก็หาดวงจันทร์ผู้ชายไม่พบ  
ต่อมาจึงได้รู้ว่า ดวงจันทร์ผู้ชายยอมระเบิดตัวเอง  
เพียงเพื่อตามหาตน จนกระจัดกระจายเป็นเศษเสี้ยวเล็กๆ  
  
ทำให้ดวงจันทร์ผู้หญิงรู้ว่าไม่มีวันที่จะได้เจอ กับดวงจันทร์ผู้ชายอีกต่อไปแล้ว  
จึงได้แต่โศกเศร้า และเสียใจ  
แต่ด้วยความรักอันยิ่งใหญ่ที่ดวงจันทร์ผู้ชาย มีต่อดวงจันทร์ผู้หญิง  
ทุกค่ำคืนจึงพยายามเปล่งประกายแสง  
ที่ยังเหลืออยู่เพียงน้อยนิดของตน ส่งให้ถึงดวงจันทร์ผู้หญิง  
เกิดเป็นแสงพร่างพรายเต็มท้องฟ้า เคียงข้างดวงจันทร์  
  
  
จนเกิดเป็นดวงจันทร์และดวงดาว ให้เราเห็นจนถึงทุกวันนี้  
หากเรามองขึ้นไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืน วันไหนที่เห็นจันทร์สวยสด  
วันนั้น คุณก็จะไม่เห็นดาวดวงเล็กดวงน้อยส่องแสง  
หรือวันใดคุณเห็นดาวเปล่งประกายเต็มฟ้ามืด  
วันนั้น คุณก็จะไม่พบดวงจันทร์.... เขาและเธอ ไม่อาจพบกันตลอดกาล.....